Koszulka z BRDM-2 dla rezerwisty=))

Nigdy nie zrozumiem jak to jest, że moi koledzy, kilka pokoleń mężczyzn przed i kilka po, kiedy otrzymywali powołanie do armii dalecy byli od euforii. Gotowi byli czasami wiele nakłamać by wymigać się od służby w wojsku a kiedy już ją odbyli to prawie przy każdej nadarzającej się okazji nie potrafią się powstrzymać od opowieści o wojsku, kumpel z woja podobno jest jak brat i nic tak nie smakuje jak grochówka z polowej kuchni.

Mój małżonek nie odbiega od normy i z łezką w oku opowiada o… o swoim BRDM-ie .

Kiedy kupiłam mu nową koszulkę w wojskowym kolorze z fajną duża kieszenią w sam raz na okulary (do czytania) od razu poprosił by mu ten cudny BRDM namalować.  Powiem szczerze, że wcale nie było to takie łatwe jak myślałam, bo pomimo kilku godzinnych opowieści o tymże cudzie jakoś nie mogłam zapamiętać, co, gdzie i do czego służyło w owej maszynie.

Oto, co mówi Wikipedia o tym samochodzie:

„Samochód BRDM-2 został opracowany w Biurze Konstrukcyjnym Fabryki Samochodów GAZ w 1962 r. Jego produkcję seryjną uruchomiono w 1963 r. Po raz pierwszy zaprezentowano go publicznie w 1966 r. Był używany w ponad 45 krajach.

·         BRDM-2RS - wóz rozpoznania skażeń chemicznych i promieniotwórczych z załogą trzyosobową: dowódca, kierowca, zwiadowca.”

W Muzeum Techniki w Szczecinie można zobaczyć podobne cudo wśród eksponatów. 

A jeszcze jedno nigdy

nie nazywajcie tego samochodu małym czołgiem jak go nazwala moja córka ku wielkiemu oburzeniu mojego małżonka podobno to zupełnie niedopuszczalne,   Moja córka w gimnazjum uwielbiała nosić książki w wojskowej torbie nazywanej kostką. 

Przypinała do niej naszywki swojego ulubionego zespołu muzycznego a więc z wojskiem niewiele to miało wspólnego =)) 

Koszulka z karabinem …

Kiedy chłopcy są mali lubią bawić się w wojnę ołowianymi dawniej a dziś wykonanymi z sztucznego tworzywa żołnierzykami. 

Któż nie czytał baśni Hansa Christiana Andersena o dzielnym ołowianym żołnierzyku?

Chłopcy z czasem dorośleją no może nie tak do końca ale jednak. Ci z mojego pokolenia musieli odbyć obowiązkowo 2- letnią zasadniczą służbę wojskową no i zapał do walki ciut się osłabiał. Przynajmniej część z moich kolegów próbowała wymigać się od woja na wszelkie sposoby. Niestety komisje wojskowe były czujne i zazwyczaj nic nie pomagało udawanie tego czy innego schorzenia z raptownym pogorszenie wzroku na czele. Spotkanie z komisja lekarską kończyło się przyznaniem kategorii „A” . Ale jak już panowie spełnili obowiązek wobec ojczyzny no to opowieści o wojsku było co niemiara w końcu kumpel z wojska to jakby rodzina. Jak się spotkali kumple z wojska to nawspominać się nie mogli. =))
Wspomnień kilka pewnego wojaka http://waldemardrozlowski.blogspot.com/2014/05/jak-to-byo-na-komisji-dla-poborowych.html

Ja osobiście nie przepadam ani za literaturą wojenną ani za wojskiem jako takim.

Dawno temu zespół NO TO CO śpiewał taką bardzo mądrą piosenkę o ołowianych żołnierzykach, wojnie i o tym o ile świat byłby bez niej lepszy gdyby nie wojny.

Gdy byłem chłopcem chciałem być żołnierzem
i miałem szablę i z gazety hełm
i kilka ołowianych żołnierzyków,
co przelewali w moich bitwach krew.

Od rana trwała ołowiana wojna.
Rozbrzmiewał komendami cały dom;
na każdy rozkaz grała z armat salwa,
zmieniałem jednym gestem cały front.

Minęły dawno dni beztroskich zabaw,
zaginął po żołnierzach moich ślad,
lecz kiedy myślę o chłopięcych latach,
inaczej patrzę na zabawę swą.

Na pewno lepiej byłoby na świecie,
bez wielkich wojen i armatnich salw.
Żołnierzy mógłbyś kupić tylko w sklepie;
z ołowiu, takich jakie miałem ja.

Karabin jeśli jest namalowany nikomu krzywdy nie robi najwyżej komuś przypomni służbę w wojsku , odciski na nogach, nocne alarmy, kiepskie jedzenie , zimne noce na poligonie,czasami paskudnego kaprala co to wyżywał się na szwejach i od razu odechciewa się wojaczki.

No to zaraz usłyszę ,że co ja tam wiem o mundurze, broni palnej , nocnych apelach itp.

Ale Drodzy Panowie pamiętajcie pozory mylą , nie każda blondynka to słodkie stworzonko ... =))