Jesienny spacerek ...=)

Ostatnio w Gazecie Lubuskiej napisano wiele złego o naszym deptaku ale to chyba takie marudzenie w myśl przysłowia „cudze chwalicie swego nie znacie”=))

Może i nie trafiony pomysłem są kwietniki takie czarne brzydkie skrzynie ale zawsze można je wymienić. 

Ale kiedy świeci słoneczko na deptaku jest naprawdę milo. 

Zielona Góra to królestwo srok jest ich podobno u nas najwięcej w Europie.

 Ptactwa wszelakiego w mieście nie brak kawki, wróble, wrony i oczywiście gołębie, które dokarmiają młodzi i starsi mieszkańcy.

 Na deptaku można spotkać zielonogórskie osobowości choćby Szambelana .

Jest radośnie i kolorowo zapewne to zasługa pogody nawet zwierzęta są radosne.

Winogrona wprawdzie już oskubane przez mieszkańców i ptaki ale jeszcze można znaleźć ślady po pięknych gronach.

Na deptaku co krok słychać muzykę i ta „mechaniczną” i tą graną „na żywo”. Słowem jest pięknie a drobne mankamenty no cóż ...znacie miejsce na Ziemi , które nie ma wad? Ja takiego nie znam =))

Ludzie spotkani na szlaku=)

Podobno każdy spotkany przez nas człowiek zostawia ślad w naszej duszy. Pewnie coś w tym jest , skoro potrafimy zapamiętać człowieka, którego widzieliśmy przez jedną chwilkę.

 Każdy kto choć raz w życiu miał aparat fotograficzny w dłoniach i spróbował zabawy w fotografa wie ,że najciekawsze są fotografie osób nietuzinkowych. 

 Jak nasz zielonogórski Szambelan.=)

Czasami  drobiazg sprawia,że chce się zatrzymać w kadrze jakąś osobę,  fantazyjny kapelusz , fryzura , 

koszulka z zabawnym nadrukiem. 

Oczywiście ,że najchętniej fotografujemy osoby nam bliskie w ważnych dla nich momentach życia. 

Lubię fotografować moją córkę, kiedy gra na gitarze lub kiedy zwyczajnie ma ochotę mi pozować=)

Piękne kobiety,

dzieci , 

muzycy ,

zresztą wszyscy warci są by pokazać ich na fotografii. Mam kilka takich „ukochanych” portretów , choć na niektórych ludzie są odwróceni tyłem do obiektywu to i tak są interesujące.