Lubię kiedy mam wolną chwilkę zajrzeć
do maleńkiego antykwariatu przy ulicy B. Chrobrego w moim mieście Zielonej Górze.
Ostatnio biegam tam co prawda z kartką
, na której moja pociecha wypisuje mi tytuły przeróżnych pozycji
z takich dziedzin jak immunologia, chemia organiczna czy mykologia
ale zdarza się ,że znajdę coś co z mikrobiologią stosowaną nie
ma nic wspólnego a cieszy =))
Udało mi się upolować za złotych
polskich czternaście co w antykwariacie jest ceną może nie pokaźną
ale znaczącą książkę o Tamarze Łempickiej. Tamara Łempicka to
jedna z najwybitniejszych polskich artystek z nurtu Art Deco. Art
Deco można by rzec to w skrócie „poszukiwanie piękna w funkcji
przedmiotu użytkowego i jasności przekazu w grafice czy
malarstwie”.
Art deco to styl w sztuce
rozpowszechniony w latach 1919 -1939 nazwa pochodzi od francuskiego
art czyli sztuka i décoratif –
dekoracyjny. Czyli inaczej mówiąc dekorowanie, urządzanie wnętrz.
Styl ten był swoistym buntem
charakteryzował się umiłowaniem harmonii i symetrii . Wielką
inspiracją dla twórców była oprócz tradycji europejskiej sztuka
Dalekiego Wschodu i starożytnego Egiptu.
Każdy kto ogląda serial o detektywie
Herkulesie Poirot może z łatwością rozpoznać ,że akcja
osadzona jest właśnie w czasach kiedy swoje triumfy święciło a
rt
déco. Nawet w jednym z odcinków obraz na ścianie jako żywo
przypomina obrazy Tamary Łempickiej . A tak na marginesie uwielbiam
Herkulesa Poirota.
 |
| fotografia pochodzi ze źródeł Internetu |
|
Tamara Łempicka fascynująca kobieta, wyzwolona
czasami szalona a nawet okrutna dla swoich najbliższych podobno
urodziła się w 1898 roku podobno w Warszawie wszystko w jej
życiorysie jest nie do końca jasne.
Po
raz pierwszy doceniono obrazy Tamary Łempickiej na wystawie w 1922
roku . Została zauważona i od tego czasu stała się wziętą
portrecistką znaną jako Tamara de Lempicka.
Jej
obrazy miały lekko kubistyczne , piękne barwy a osoby uwieczniane na
nich były wyidealizowane.
Jej
autoportret „Tamara w zielonym Bugatti” znalazł się na okładce
czasopisma .
Patrząc na portrety malowane pędzlem
T. Łempickiej można poczuci klimat czasów , w których żyła.
Biografia T. Łempickiej , jej twórczość a raczej sposób w jaki
żyła może sprawić iż przestaniemy postrzegać kobiety z tamtych
lat jako tylko bezwolne, eteryczne podporządkowane mężczyznom,
to raczej czas budzącego się poczucia niezależności i wyzwolenia
kobiet. Książka jest bogato ilustrowana , piękne szczegółowe
ilustracje sprawiają,że można nie tylko lepiej ją poznać (a
spotkałam osoby dla których nazwisko Łempicka było zupełnie nic
nie znaczące) można po prostu zakochać się w jej twórczości.
Książka jest stosunkowo niedawno wydana bo w 2006 roku.
"Łempicka"
autor Edward Lucie-Smith
Na lata dwudzieste i trzydzieste przypada młodość
mojej babki Emilii
i jej ciotecznej siostry Zofii
zapewne nie znały
twórczości Łempickiej. O podróżach , romansach i balach czytały
jedynie w książkach.
Nie dane im było nosić drogich
kreacji ani pić francuskiego szampana .
Zapewne jednak ich życie było ciekawe
choć trudne. Kochały i były kochane bo życie można przeżyć
barwnie nie tylko w Paryżu czy Nowym Jorku .
Mam nadzieje ,że udało mi się
zainteresować Was i Łempicką i jej sztuką i nurtem Art Deco.